niedziela, 8 września 2019

Rozdział I

Przyjemny był dzionek. Delikatny wiaterek szumił w koronach drzew, a niebo zapowiadało dobrą na spacer pogodę. Natura zdawała się za nic mieć życiowy dramat dzierlatki blądzącej po jej terenach od kilku dobrych tygodni.
Ealasaid była zmęczona. I brudna. Jej złotowłosy kok już od dawna nie zaznał luksusu gorącej wody i mydła, a stopy domagały się masażu. Niegdyś od tego miała służące, niegdyś coś znaczyła. A dziś była znów tą nic nieznaczącą szeptuchą z głuszy o której zapomniał świat. Suknia, choć nadal szykowna i gustownie uszyta, straciła swój biały odcień, teraz ukryty pod warstwą kurzui ziemi. W istocie - ówczesnego dnia wyglądała gorzej niźli irimgardzki woj, który ledwo co powrócił z boju. Była boso, bowiem jej trzewiki poszły w zastaw, a jej oczy nie mieniły się już blaskiem inteligentnej, mądrej "baby". Pozostawały weń jedynie wola przetrwania i chęć krwawego odwetu na szlacheckiej rodzinie z Amarth. "Ach, Fryderyko, ty skończona idiotko", pomyślała zbaczając z traktu, którym dotąd kierowała się, pozostając przy nadziei ujrzenia jakiegoś przybytku, gdzie mogłaby poprosić o gościnę.
Przywykła do samotnej wędrówki po lasach i traktach, toteż nie przypuszczała spotkać tutaj kogokolwiek. A wilka czy sarnę zabiłaby bez mrugnięcia okiem. Owszem, kiszki marsza grały, a podejrzanych dzikich owoców wolała nie tykać, po tym gdy nabawiła się srogiej biegunki przed miesiącem.
Kiedy wyszła na ową polanę, wydała z siebie jęk rozpaczy. Cudownie! Znowu ma omamy głodowe! Albo po raz kolejny trafiła na jakąś fatamorganę.
Na polanie rubasznie malował się obraz raju. Między dwoma drzewami stał rozpięty namiot, a swoim splendorem skusiłby każdego wędrowca do wizyty. A Ealasaid nie była wyjątkiem.
Ruszyła wartkim krokiem w stronę namiotu, przekonana że iluzja rozpłynie się w powietrzu zaraz po tym, jak odsunie kotarę tworzącą owe wejście do jej Walhali i wparowała do środka z dumnym sercem, iże tym razem iluzja przegrała w starciu z jej inteligencją.
Jakież było jej zdziwienie, gdy namiot nie zdematerializował się, a w addycji KTOŚ w środku był.
Przystojny blondyn, odrobinę młodszy od niej wlaśnie zażywał kąpieli. Od tak w lesie! Zbita z pantałyku wymamrotała we Wspólnym:
- Co do licha?!
Pólelf, nawet jeśli jej nie zauważył, bo wejście znajdowało się akurat za jego plecami, z całą pewnością musiał usłyszeć jej słowa. Z kolei ona, zmieszana, natychmiast postanowiła naprawić sytuację, manifestując swoją erudycję i wypaliła:
- Calan vaer!
Skoro był elfem, musiał wszak mówić po elficku, prawda? Bogowie! Uwiodę go i wejdę do tej wanny, choćbym miała zgnić skuta po wieki w lodzie, pomyślała dumna ze swego doskonałego planu.
Tai - 2019-08-01 02:49:28
Tai natomiast niczego nie świadomy rozbierał się dalej... W momencie, kiedy otworzyła kotarę akurat kończył tą przyziemną czynność. Jego spodnie opadły i mogła sobie pooglądać jego krągłe pośladki. Znaczy, mogłaby, gdyby nie to, że krzyknęła. Młodzieniec podskoczył jak poparzony i odwrócił się w jej stronę, zasłaniając rękami krocze. Był szczupły, nóżki miał zgrabne, a ciało - jak na spadkobiercę elfów przystało - miał gładkie i pozbawione włosów. Poza głową oczywiście. Można by rzecz, że był nieco zniewieściały.
Wielkimi, szarymi oczami spojrzał na kobietę, która właśnie stanęła w wejściu do jego namiotu a na jego policzkach powoli pojawił się czerwony rumieniec. Włosy stanęły mu dęba, przez co przypominał teraz nieco miotłę, w którą piorun strzelił.
-Ejże do cholery! Coś ty za jedna?!
Rzucił nerwowo i zaraz schował się za wanną. Nie odpowiedział na jej elfie słowa. Widocznie nie zrozumiał. Sam mówił z nieco śmiesznym akcentem, wyraźnie nietutejszym.
-Nie rozumiem, to raz. Dwa, co to za skradanki!?
Przesunął po niej spojrzeniem, nie do końca wiedząc, czego się po tej kobiecie mieszkającej w lesie spodziewać.
Ealasaid - 2019-08-01 14:05:46
Mężczyzna chowający się na jej widok?! Musiała zatem prezentować się jeszcze gorzej niż przypuszczała. Z resztą, nie dziwota, kiedy nieznajoma pani "Ktoś" wparowuje do twojego namiotu, zastając cię au naturel. Pozostając z dala od cywilizacji, stawała się pokraczną, ludzką wersją driady.
Stanęła jak wryta, próbując zamaskować swoje zażenowanie i rzuciła mu niepewne spojrzenie. Kryła się w nim jakaś niepohamowana doza ciekawości i być może figlarnej namiętności. Wszak już dawno zapomniała widoku nagiego, bezbronnego mężczyzny.
- Wybaczcie, drogi panie, nie chciałam wam w tak niestosowny sposób przerwać kąpieli - rzuciła, licząc że zaraz jej nie wyprosi z tegoż upragnionego przezeń przybytku. - W moich wędrówkach nierzadko można pomylić rzeczywistość z senną marą, toteż chciałam się upewnić i... - zamilkła. I co? I dlatego wparowała mu do namiotu, mając zaszczyt ujrzenia jego pośladków?

Ukłoniła się w przepraszającym geście, czekając na reakcję. Już wówczas wiedziała, że ma do czynienia z magiem. Czuła wydobywające się, przyprawiające ją o dreszcze magiczne fale z tego zarumienionego jegomościa, i w głowie miała już swój plan. Plan, który mógł przynieść jej wiele korzyści, o ile ten tutaj nie spopieli jej jednym pstryknięciem palca.
Czy on też to czuł? Czy wiedział, że była magiczką o dzikim rodowodzie?
- Przyjemnie tu... - dodała po krótszej chwili, chwytając za rąbki swej sukni i uśmiechając się do nieznajomego. Sprawiała wrażenie potulnej owieczki, przynajmniej we własnym mniemaniu, tak że nikt nie przypuściłby, iże była w stanie zamordować Fryderykę.
W głowie buzowało jej całe mnóstwo myśli. Mętlik z każdą sekundą przybierał na sile, lecz musiała zagrać rolę życia za wszelką cenę. Niecodzienny bowiem był to widok, a jej takie widoki się nadwyraz podobały. Kto tu był ofiarą, a kto łowcą?
Tai - 2019-08-01 20:22:20
Pierwsze zaskoczenie zaczynało mijać, a Tai przeanalizował sprawę. Jakaś kobieta, przypominająca leśne licho wtargnęła do jego namiotu akurat w momencie, w którym miał brać kąpiel. Bogowie zdecydowanie mieli poczucie humoru.
-Erm... No tak trochę głupio wyszło. Wyprostował się, ale nadal zasłaniał rękami. Odetchnął głośno, przesuwając po niej ponownie spojrzeniem. Nie wydawała się groźna, jednak emanowała pewną znajomą aurą. Zacmokał pod nosem. Cóż, jakby chciała mu zrobić krzywdę miała ku temu już dosyć dobrą okazję.
-Rozumiem. Też dużo podróżowałem, czasami to nie wiemy co jest rzeczywiste a co nie.
Przechylił się nad wanną, próbując sięgnąć ubrania, ale było tyćkę za daleko by je chwycić. Darował sobie, kręcąc głową.
-Ano przyjemnie. Tak to miejsce zaprojektowałem, bym nie musiał łazić po karczmach czy prosić się innych o nocleg. Tak, że tego...
Podrapał się po karku.
-Nazywam się Tai. W normalnej sytuacji bym się ukłonił, ale nie mam ubrań i trochę to niezręczne. Odchrząknął. Co panią sprowadza w te strony?
Rumieniec goszczący na jego policzkach zaczął zanikać, kiedy młodzian oswajał się z tą nietypową sytuacją. Łatwo go będzie zbałamucić? Nie łatwo? Ciężko ocenić...
Ealasaid - 2019-08-03 00:34:51
Cóż za porządnie wychowany chłopak, pomyślała, bacznie obserwując jak próbuje się ubrać. Z pewnością wiedział czym było życie na salonach, do tego nie miała żadnych wątpliwości. I również podróżnik. Zaśmiała się w duchu, kiedy chłopak wspomniał o podróżowaniu. Ach! Gdyby znal chociaż jeden szczegół z jej życia i tego dlaczego stała się takim Obieżyświatem. Musiała to jakoś rozegrać. Nie zdawał się być niebezpieczny, choć zapewne były to jedynie ułudne pozory lub niczego sobie maniery. Tak więc kontynuowała swoją intrygę, delikatnie badając teren i zastanawiając się, jak zarzucić sieć tak, by złapać jak najwięcej ryb.
- Zatem to PAN urządził to miejsce w tak dobrym guście? - Nie do końca musiała udawać zachwyconą. Namiot w istocie robił wrażenie. Albo po prostu odzwyczaiła się już od kurtuazyjnych smaczków, których jeszcze całkiem niedawno miała po dziurki w nosie.
- Proszę mi wybaczyć moją śmiałość. Ale czy jest pan wędrownym malarzem? - Wskazała na usadowione obok sztalugi malarskie, uśmiechając się kokieteryjnie. Mimochodem złapała za mandragorę zawieszoną na prowizorycznym rzemyku na szyi i schowaną pod niedrobnym dekoltem. W jakiś sposób dodawało jej to odwagi. Być może tak bardzo wierzyła w moc mandragory, że dzięki temu mogła sama odblokowywać się magicznie?
- Na imię mi Fryde... Ealasaid. Po prostu Ealasaid - wydusiła z siebie speszona swym faux pas. Do kroćset! Czy osobowość tej dziewczyny tak bardzo zdominowała jej własną tożsamość? Już minęło sporo czasu, by przyzwyczaić się do zdjętej maski, a w dalszym ciągu nie potrafiła przypomnieć sobie swego prawdziwego imienia! Imienia, które skrywało siłę i nieodpartą żądzę władzy. - Należałam niegdyś do wędrownej trupy aktorów z Amarth. Niestety zostałam z niej wyrzucona i błąkam się po tym lesie, szukając jakiegoś zajęcia. - skłamała rada ze swej lisiej przebiegłości. - Jedyne co mi pozostało po życiu artystki to ta suknia. Zagrałam w niej swój ostatni spektakl.
Zrobiła taktowną pauzę, dając mu znak, że nastała jego kolej na autoprezentację. Czy wypadła wystarczająco delikatnie i niewinnie? Czy nie popełniła jeden sztuczny uśmiech za dużo? Wkrótce było dane jej się przekonać. Tymczasem w napięciu oczekiwała momentu, w którym będzie mogła zrobić jeden krok dalej. Czuła głód, rozpacz i choć w głębi duszy owa sytuacja ją upokarzała, wiedziała że to jedyny sposób na poprawę humoru i odzyskania bodaj krztyny radości z życia. Sielankę można było stworzyć sobie samemu. Potrzebny był jedynie rozum i wydatne krągłości tu i uwdzie.
Tai - 2019-08-03 09:48:30
Tai bywał w różnych miejscach, od Wutanu po Reptilie to wiedział, że zwyczaje bywają różne... W Wutanie taka sytuacja jak ta, w której się właśnie znajdował byłaby powodem do nieskończonego wstydu. Natomiast w Reptilii jego aktualny "kostium" nadawałby się do wyjścia na bal. Nie mogąc dosięgnąć ciuchów ustawił się taktycznie przy wannie, tak żeby zasłaniała jego dolną połowę i oparł się dłońmi o jej krawędź... Choć Ealasaid jakby chciała, to mogłaby sobie podpatrzyć co on tam ma, gdyby stanęła na palcach.
-Tak ja to urządziłem. Znaczy to nic specjalnego dla kogoś z wyczuciem i odrobiną magicznych zdolności. Uśmiechnął się pod nosem. A i tak, również maluję. Kiedyś tylko tym się zajmowałem. Znaczy malarstwem. I rysunkiem też. A potem się trochę pozmieniało.
Wyszczerzył szeroko zęby i uniósł dłoń, nad którą zaraz pojawił się płomień. Zacisnął ją i płomień zniknął.
-Cóż, miło poznać Ealasaid. Choć w tak niecodziennej sytuacji. Najwyraźniej też masz artystyczną duszę. Uśmiech nie schodził mu z twarzy. I nieco magicznego talentu, tak mi się wydaje. Westchnął, zamoczył dłoń w wannie i przeczesał nią włosy. Nie odmówię pomocy podróżnikowi w potrzebie. Tam jest trochę ubrań... Wskazał dłonią komodę. Co prawda są męskie i na wutańską modłę ale chyba będą pasować. Jadło zaraz też się znajdzie. Rozejrzał się wokół wanny, jakby czegoś szukał i podniósł leżący obok ręcznik. Owinął się nim w pasie i podszedł do komody, otwierając najniższą szufladę. Wyciągnął z niej zwój i rozłożył go na stole. Zamknął oczy i wyciągnął nad nim dłonie, zaintonował coś pod nosem i już po chwili stół był pokryty naczyniami pełnymi owoców i różnego rodzaju pieczywa.
-Proszę się częstować. Ja w tym czasie doprowadzę się do reprezentatywnego stanu. Posłał jej uśmiech i podszedł do wanny. Zrzucił z siebie ręcznik, znowu świecąc pośladkami i wszedł do środka, wydając z siebie głośne westchnięcie. Wyglądało na to, że kupił jej opowieść. Albo po prostu o nią nie dbał. W każdym razie sprawiał wrażenie przyjaźnie nastawionego. Młodzieniec rozwalił się w wannie, zanurzając w wodzie po szyję. Oparł głowę o ścianę i zamknął oczy.
Ealasaid - 2019-08-03 16:38:17
- Magiczny talent? Ja... to dla mnie jeszcze coś nowego - powiedziała szczerze, drapiąc się po obojczyku.
Nie sądziła, że tak łatwo pójdzie. Chłopak zdawał się być przyjacielsko usposobiony, co dawało jej nadzieję na wykorzystanie go do jej własnych celów. Szybka myśl o kradzieży czegoś z tego miejsca opuściła ją tak szybko, jak zamajaczyła się w jej umyśle. Najpewniej wszystko co było tutaj było jedynie zaklęciem, które ma swoje limity. Nie mogła ryzykować, że u jakiegoś handlarza jakieś świecidełko rozpłynie się nagle, zanim otrzyma sowitą zapłatę.
Z lubością spojrzała na nowe, czyste ciuchy. Tego właśnie było jej potrzeba. A że były na wutańską modłę i do tego męskie - w żadnym sposobie jej to nie kolidowało. Wszak nic gorszego niż ucieczka w sukni przydarzyć się jej nie mogło. Podeszła do czystych ubrań i spojrzała na mężczyznę.
Uważnie obserwowała jak czaruje, czując przyspieszone bicie serca. Zew magii istniał w istocie i wyczuwała już od jakiegoś czasu niewytłumaczoną potrzebę uprawiania czarów. Czuła, że to jej jedyna karta przetargowa w nowym życiu, które otrzymała. Postanowiła go wypytać o to i owo przy okazji.
Na początku starała się kontrolować przy jedzeniu, lecz po chwili zaczęła pochłaniać wszystko, co tylko czarodziej stworzył na tym stole. Kosztowała wszystkiego, lubując się w nietuzinkowym smaku i radośnie obserwowała mężczyznę zażywającego kąpieli. Mając przymknięte oczy, przypominał spokojnego jelenia odpoczywającego na jednym gościńców. Ona była wilkiem w owczej skórze. Cóż mogło zatem z tego wyniknąć?
Kiedy już najadła się do syta, podeszła ostrożnie do wanny. Szła na palcach, tak by jej nie usłyszał. Stojąc już przy wannie, bacznie obserwując maga, wyszeptała:
- Szkoda takich ubrań. Musiałabym wziąć porządną kąpiel. Czy i w tym przypadku... nie odmówisz podróżnikowi w potrzebie?
W każdej chwili mogła zrzucić z siebie tą ciężką suknię. Czekała jedynie na znak. Czy kierowała nią jedynie chęć odprężenia się i relaksu, czy też potrzeba bliskiego kontaktu z kimś innym? Wkrótce mieliśmy się o tym przekonać.
Tai - 2019-08-03 17:00:50
-Wyczuwam od ciebie aurę magiczną. A przynajmniej tak mi się wydaje. Chyba, że masz ze sobą jakieś magiczne przedmioty...
Nie otwierał oczu, rozkoszując się kąpielą. Rozluźnił się całkowicie. Nie zwracał już uwagi na podróżną, która oczywiście musiała się najeść. Zam wydawał się gdzieś odpłynąć, wyraźnie nie zastanawiając się za bardzo nad całą tą sytuacją. Z zamyślenia dopiero wyrwały go jej słowa. Uchylił leniwie oczy, spoglądając na nią.
-Ah, no tak... Pewnie po kilku dniach podróży kąpiel by się przydała. Uśmiechnął się nieco zawadiacko, po czym podciągnął pod siebie nogi. W takim razie zapraszam! Wskazał dłonią wolne miejsce w wannie, a uśmiech poszerzył się do rozbrajającego wyszczerzu.
-Wanna jest duża, oboje się zmieścimy. Cmoknął cicho, obserwując ją teraz uważnie. Był ciekawy jej zachowania, ciekawe jak taka dama zareaguje na tą nietypową propozycje. No właśnie, kto tu był wilkiem, a kto owcą?
Ealasaid - 2019-08-03 17:28:22
Bez zastanowienia rozsznurowała suknię z tyłu pleców, drugą ręką przeczesując swoje blond włosy, już bez koka. Materiał spadł z cichym szelestem na posadzkę, ukazując tym samym Ealsaid w pełnej krasie. Rzuciła mu wywyższone spojrzenie i skierowała się do wanny, ściągając mandragorę z szyi i kładąc ją na sukni, rada z tego, co ją czekało.
Wychowała się na wsi. Z dala od intryg i ciekawskich dworskich oczu. Niejednokrotnie spotykała się z młodzieńcami, którzy okazywali jej aż nadto zainteresowania. Znała swoje atuty i nie wstydziła się ich w żadnym stopniu. Była świadomą kobietą.
Kiedy wchodziła do wanny jej krągłe piersi zatrzęsły się rubasznie, rade z danej im wolności, a skóra natychmiast pokryła się gęsią skórką odzwyczajona od ciepłej, czystej wody.
Syknęła niczym najprawdziwsza kotka. Woda była odrobinę dla niej za ciepła, lecz nie zamierzała rezygnować z kąpieli. Uważnie obserwując chłopaka, nabrała odrobinę wody w dłoni i jeszcze zanim usadowiła się obok, przejechała ręką po swojej kształtnej talii, przyzwyczajając ciało do temperatury. Potem usiadła, chowając piersi w dłoniach i opierając się o ścianę, podobnie jak on.
Zastanawiała się czy zrobiła na nim wrażenie. A może kiedy tylko ją ujrzał, natychmiast pożałował swej decyzji?
- Właśnie tego potrzebowałam - zamruczała zadowolona, również przymykając oczy i oddając się prawdziwej rozpuście jaką był relaks w ciepłej wannie, tuż obok przystojnego mężczyzny. Na chwilę znów poczuła się jak na dworze. Jak najprawdziwsza szlachcianka, którą winno się traktować jak królową. Czy była nią? Zdecydowanie nie. Ale mogła być, jeśliby zechciała. Czuła to.
- A więc... Zdradzisz mi jak stworzyć taką kąpiel z niczego? - spytała po chwili, kiedy już nasyciła się ciepłem. Czuła jak krew buzuje w jej żyłach, czuła jak nowa dawka energii zostaje wtłoczona w jej komórki, jasno komunikując jej że znów ma siłę. Była tą siłą.
Delikatnie spojrzała w bok, zwracając uwagę na poszczególne elementy jego ciała. "No no no, pomyślała, niczego sobie. Podobało jej się. Ale nie miała już ochoty zgrywać przerażonej wieśniaczki, której brak odwagi do mężczyzn. Czuła rosnące w niej podniecenie. Nie do końca mogła stwierdzić z jakiego powodu. Być może dlatego, bo była tak blisko kogoś kto znał się na magii, a być może dlatego bo była obok kogoś, kto był mężczyzną i potrzebował zapewne kobiecego dotyku? Ani magii, ani dotykowi nie mogła odmówić. W jednym była absolutną mistrzynią, a w drugim potrzebowała swego mistrza. Kto mógł stwierdzić na czym się znała?
Tai - 2019-08-03 17:44:55
Przesunął po niej spojrzeniem, dokładnie analizując jej ciało. Zastanawiał się od razu jak by je rysował, przenosił na papier. W końcu był również artystą, nie jedną gołą damę się widziało. Uśmiechnął się pod nosem i westchnął cicho, odsuwając przy tym by pozwolić jej wejść do wanny.
-Nie dziwie się. Nie ma nic lepszego niż kąpiel po długiej podróży.
Znowu oparł się plecami o wannę i zamknął oczy. Nie mył się, ino relaksował.
-Skąd wiesz, że jest to kąpiel z niczego, hmm? Na jego twarzy znów zagościł uśmiech. Uchylił leniwie jedno oko, by zaraz znowu je zamknąć. Może przytachałem tu wiadra wody i je zagrzałem, by sobie zrobić taką kąpiel?
Zachichotał pod nosem i pokręcił głową.
-Wyczarowanie kąpieli zajmuje trochę czasu. Woda, magia żywiołów i wanna... Wanna była po prostu zrobiona, tylko spakowana w zwój. Chociaż przy pomocy magii przemian można by i taką wannę zrobić.
Szturchnął ją lekko w bok.
Ealasaid - 2019-08-03 18:50:22
- Magia żywiołów... magia przemian... - powtarzała, mówiąc raczej do siebie niż do niego. Jej matka nie traktowała magii w tak sztywny sposób. Magia pozostawała magią, bez owego sztucznego podziału, do którego byli skłonni magowie.
Na jego szturchnięcie w bok odpowiedziała równie zaczepnie. Przejechała szybkim ruchem dłoni po tafli wody, tym samym mocząc jego włosy. Zaśmiała się perliście, a z jej oczy sypały iskry. A podobno dzikie koty nie lubią wody.
- Co jeszcze potrafisz? -spytała, próbując zachować takt. Chciała wiedzieć absolutnie wszystko. - Jesteś magiem? Skończyłeś Akademię?
Właściwie nigdy nie zastanawiała się nad naukami w szkole. Po pierwsze - nie było jej stać na takowe życie, a po drugie nie mogła ryzykować będąc tak blisko swojego wroga. Choć jak mówią - pod latarnią najciemniej.
A więc jak teraz miało wyglądać jej życie? Potrzebowała kogoś, kto by jej pomógł. Naprowadził na odpowiednią drogę, pokazał odpowiednie rytuały, zaklęcia i sposoby. Nie chciała być jak inni. Nie chciała ściągać ubrań w zamian za jedno czy dwa zaklęcia. Choć w głębi duszy czuła, że byłaby do tego zdolna. Cel uświęca środki, czyż nie?
Mimochodem rzuciła okiem na swoją mandragorę. Czy wiedział coś o niej? Wiedział jak jej używać i jakie korzyści daje? Czy powinna była zaryzykować i po prostu spytać? Na razie wolała o tym milczeć. Bo choć siedzieli nago w wannie gdzieś po środku niczego, nie znała go. Mógł w zasadzie być jakimś poszukiwanym przez Gildę Magów apostatą albo jakimś wpływowym księciem.
Choć woda przyjemnie ją ogrzewała i koiła zbolałe ciało, zadrżała. Myśl o nieznanym jej jutrze coraz mocniej niszczyła jej myśli. Nie miała niczego. Żadnego puntu zaczepienia, żadnego celu oprócz nauki magii. Czy zatem miała pozostać wędrowcem na zawsze? Nie była stworzona do życia w ciągłym biegu. Ucieczka powoli ją wykańczała.
Tai - 2019-08-03 18:58:47
Tai wydawał się natomiast być kompletnie spokojny. Zachichotał, kiedy go ochlapała, jasne włosy przylepiły się do jego policzków, a sam przekręcił głowę, przyglądając się teraz kobiecie.
-Zgadza się. Z tego co mi wiadomo to tak się tu dzieli magię. Są jeszcze inne szkoły. Odetchnął głęboko i podciągnął się do góry, sięgając poza wannę. Podniósł mydło ze srebrnej tacy, stojącej tuż pod wanną. Namydlił sobie dłonie.
-Tak, jestem magiem. I nie, akademii nie ukończyłem. Nie byłem na żadnej. Otóż, wędrowałem przez kilka lat po Fallathanie i odkryłem w sobie talent magiczny. Następnie w zamian za sztukę zahaczałem się u magów, którzy mogli mnie czegoś nauczyć. Większość swojej wiedzy posiadłem od pewnej drowki. Chyba pół-drowki, w sumie to nie jestem do końca pewien...
Zaśmiał się i odłożył mydło, zaczynając się po prostu myć.
-Jeżeli przychodziłem do jakiegoś miasta i znajdował się tam mag, to przychodziłem do niego i prosiłem o naukę. Czasami się zgadzali. Czasami nie... Czasami... Odchrząknął. Wiesz jak to jest...
Znów westchnął, namydliwszy się cały i rozwalił ponownie wygodnie w wannie.
-W akademii może byłoby łatwej, ale dla przybłędy z Wutanu większość drzwi jest zamknięta. Na szczęście mam do tego talent. Chyba.
Młodzieniec zacmokał, posyłając jej figlarne spojrzenie. On z kolei wyglądał, jakby nie miał żadnych zmartwień.
Ealasaid - 2019-08-03 19:48:48
Na figlarne spojrzenie odpowiedziała mu pstryczkiem w nos. Lubiła go. Zdawał się być wolnym duchem, żyjącym w połowie we własnym, pozbawionym problemów świecie. Poprosiła go również o mydło i zaczęła delikatnie pieścić swoją skórę, zaczynając od karku i idąc coraz niżej. Uniosła jedną nogę i zaczęła ją myć, przy okazji rozmasowując obolałe łydki. Ach... gdyby miała chociaż konia. Na dworze zmuszała się do nauki jazdy konnej, a teraz wszystkie godziny trudu miały pójść na marne.
- Choć moja matka pochodziła z Amarth, wychowałam się w Irimgardzie. Tam też nie ma perspektyw do nauki magii. Choć sama odkryłam w sobie jakiś talent po śmierci matki. Wcześniej miałam jedynie okazję podglądać mą rodzicielkę. Niestety niewiele z tego pamiętam i chyba nie jestem dobrym materiałem na czarodziejkę - wydukała, zmieniając nogę i delikatnie rozsuwając uda w wiadomym celu. Lubowała się w kokietowaniu i BYCIU kokietowaną.
Potrzebowała jakiegoś dobrego startu. Jakiejś księgi zaklęć dla początkujących, magicznego pergaminu czy po prostu dobrego wykładu. Wyczuwała moc mandragory i on zapewne również, lecz nie miała bladego pojęcia w jaki sposób mogła z niej zaczerpnąć, użyć jej do własnych celów. O ironio. Nie potrafiła nawet zapalić świeczki bez użycia rąk, a myła właśnie ciało, które nie należało do niej. Ciało, które przejęła posługując się MAGIĄ. Cóż za swoisty przypadek nieudacznika.
- Gdzie podróżujesz? - Uświadomiła sobie, że właściwie oprócz imienia i tego, że parał się magią, nie wiedziała o nim nic a nic. Mógł być zatem najbardziej poszukiwanym mordercą Fallathanu, a ona obnażała się przed nim w wannie. Zaśmiała się w duchu. - Ma to jakiś związek z magią? Albo tą enigmatyczną mgłą?
Kontynuowała kąpiel jeszcze przez chwilę, po czym wstała i sięgnęła po ręcznik. Wytarła niedbale włosy i owinęła swoje ciało, kierując się boso w stronę stołu z jedzeniem. Wzięła dorodną brzoskwinkę i wgryzła się w nią, pozwalając by sok pociekł po jej podbródku. Bacznie obserwowała Taia, oczekując odpowiedzi.
Tai - 2019-08-03 20:00:42
Przyglądał jej się, przekręcając lekko głowę. Nie odgryzł się niczym za ten pstryczek. Po prostu ją oglądał.
-Moja matka była człowiekiem, a ojciec elfem. Ona była z Wutanu, on... Chyba też. Nie wiem w sumie. Wzruszył ramionami. Od małego zajmowałem się rysowaniem i malarstwem, magia przyszła później.
On z kolei sięgnął znowu pod wannę, wyciągając jakieś olejki. Zapachniało różą, kiedy wlał je do wody. Lubił się pluskać i tego nie ukrywał. Zaczął oblewać się wodą, wymieszaną z olejkiem.
-Przed siebie. Nie mam celu. Po prostu idę gdzie mnie nogi poniosą, o. Nie zastanawiam się nigdy nad konkretnym celem. Idę i chłonę doświadczenia.
Wstał i wyszedł z wanny. Buchnęła mu ręcznik, to nie miał się jak wytrzeć, czy owinąć. Nie zasłaniał się już, mogła go sobie teraz dokładnie obejrzeć. Podszedł taki nagi i ociekający wodą do stołu, podniósł jabłko i wgryzł się w nie z głośnym chrupnięciem. Jeszcze dwa lata temu paliłby się ze wstydu na samą myśl o takiej sytuacji... Cóż, podróże zmieniają.
-Nie, raczej nie. Po prostu lubię podróże i tyle. Bywają ciekawe. Zaśmiał się i znowu szturchnął ją w bok.
Ealasaid - 2019-08-03 20:29:00
Włóczykiji, pomyślała ubierając na siebie ciuchy, które jej sprezentował. Były odrobinę za duże, lecz darowanej kobyle... Wzięła swoją suknię i mandragorę, zakładając ją z powrotem na szyję. Prowizoryczny rzemyk robił dobrą robotę, a kiedy poczuła magiczną roślinę z powrotem między piersiami, poczuła się odrobinkę pewniej.
- Miałam okazję pouczyć się trochę elfickiego. Niestety nigdy nie miałam wystarczającego zapału. Wolę amarthyjski. Chyba najwięcej potrafię w nim przekazać, nie licząc wspólnego. Język Irimgardu zaś zawsze wydawał mi się zbyt... zbyt lakoniczny. Jeśli rozumiesz co mam na myśli.
Czy szturchał ją w bok, demonstrując swoją siłę? A może były to jedynie przyjacielskie gesty? Albo swoista odmiana końskich zalotów? Zastanawiała się przez chwilę, a potem pozostawiła ową nieopierzoną myśl.
- Zawsze tak paradujesz przy kobietach? - spytała, nie kryjąc prześmiewczego tonu. Ręcznik już był wolny. Poza tym nie wierzyła, że potrafił stworzyć namiot pełen wygód, a ręcznik przekraczał jego możliwości.
Przez dłuższą chwilę wahała się z pytaniem, lecz stwierdziła, że raz się żyje. Robił dobre wrażenie, jeśli zaś miał okazać się dziwakiem, trudno, przebolała już wiele sytuacji i wiele osób w swoim dotychczasowym życiu.
- Nie poszukiwałbyś kogoś do terminowania? Chciałabym uczyć się magii... -zaczęła z trudem maskując drżący ton. Zmierzyła go wygłodniałym wzrokiem i wyjęła spod ciuchów mandragorę. - To jedyne co mam. Czujesz magiczne właściwości tej rośliny? Do czego ona służy?
Nie wiedziała, czy pyta właściwej osoby, ale nie miała nic do stracenia. I tak byli na jakimś pustkowiu, więc jeśli będzie chciał zrobić jej krzywdę, to nikt jej nie pomoże. Po prostu umrze. Nie wiedziała dlaczego, ale intuicja podpowiadała jej, że mandragora to nie tylko jakaś tam roślina. Może mógłby jej powiedzieć coś, co rozwiązałoby jej wszelkie wątpliwości
Tai - 2019-08-03 20:44:03
Przekręcił lekko głowę, przysłuchując się jej.
-Cóż, ja elfickiego praktycznie nie znam. W Wutanie nigdy nie był przydatny, ojciec po wutańsku tylko gadał. Za wielu elfów nie znałem.
Westchnął cicho i przeciągnął się, wyciągając ręce do góry, prężąc przed nią całe swoje ciało jakby się prezentował.
-Paradował? Kompletnie nie wiem co masz na myśli... Rzucił niewinnym tonem, uśmiechając się nieco zawadiacko. Wziął od niej ręcznik i sam się nim wytarł, po czym podszedł do komody i wyciągnął z niej białą tunikę, która sięgała mu do połowy ud, zasłaniając co trzeba.
-Nie wiem czy dobry ze mnie nauczyciel... Wziął kolejny gryz jabłka. Nikogo jeszcze nie uczyłem, ale mogę spróbować. Co do twojej roślinki to jest chyba mandragora, ale niestety Cię rozczaruję, bo alchemikiem nie jestem. Musielibyśmy się udać do kogoś, kto się na tym zna. Poza tym, że posiada mocne właściwości magiczne, to praktycznie nie wiem jakie.
Westchnął, siadając na ziemi przy tym niziutkim stole, gryząc dalej jabłko.
-Ciekawe, ile ze mną wytrzymasz...
Powiedział, przeżuwając owoc.
Ealasaid - 2019-08-03 21:58:42
Bawił ją. Był taki pewny siebie, a jednocześnie znajdowała się w nim jakaś dyskretna doza szczeniaka. Podobało jej się to, nie mogła zaprzeczyć. Podeszła do niego i przejechała po jego torsie wyciągniętym placem wskazującym, lubieżnie ukazując rząd białych, zadbanych zębów.
- Pozwól, że sama się o tym przekonam - wyszeptała uwodzicielsko, nie tracąc uśmiechu na twarzy. Wyglądała naprawdę dobrze. Może spodnie nie ukazywały tego jak wyglądała najlepiej, lecz nie ginęła w nadmiarze tkaniny. Mogła przypominać dziką elfkę będącą za pan brat z łukiem i strzałą. Albo łowczynię polującą na zagubione w leśnych gęstwinach sarny. O tak. Tak najlepiej siebie wyobrażała. Gdzieś z dala od ludzi, tylko ona, jej umiejętności i ofiara, która wiedziała, że przyszedł na nią czas. Cudowne marzenie.
Odrobinę drażniło ją to, że to ona prowadziła prym w tej rozmowie. Chłopak zdawał się w żaden sposób nie interesować ani nią, ani jej pochodzeniem. Dlatego też uwodzenie go przychodziło jej z dosyć dużym trudem. Dotychczas trafiała na mężczyzn, którzy ślinili się na jej widok, zanim zdążyła bąknąć wymuszone: "Dzień dobry". Tym razem było inaczej. Odrobinę ją to irytowało, a odrobinę nurtowało. Może był jednym z tych "odmieńców", których nie interesowała płeć przeciwna? Albo jakimś cudem nie gustował w kobietach takich jak ona?
- Potrzebuję szkolenia przede wszystkim w podstawach. Wiem, że nie znamy się na długo i nie mam jak Panu się odwdzięczyć, lecz byłabym rada choć odrobinę poznać tajniki gusła i czarów. Czuję, gdzieś tam w środku, że muszę się tego nauczyć. Być może to tylko moja nadwrażliwość, ale mam wrażenie, że moja matka właśnie tego by chciała.
Czyżby argument z matką nie był poniżej pasa? Nie wiedziała. Ale tonący brzytwy się chwyta. Tak też pozostawiła go z owym stwierdzeniem, czekając na odpowiedź i z nieskrywaną przyjemnością obserwowała jak zajada jabłko.
Tai Fujitora - 2019-08-03 22:09:54
Zadrżał lekko, kiedy go dotknęła, a jego policzki oblał delikatny rumieniec. Cóż, Tai widział nie jedną "gołą babę"... Ale jego czułym punktem był właśnie dotyk. Ktoś, kto wiedział jak go pomiziać mógł dosłownie roztopić młodzieńca w palcach. Przełknął kawałek jabłka, zaciskając razem uda, czując poruszenie na dole.
-Cóż, pomogę jak mogę. Powiedział, drapiąc się po głowie, zerkając gdzieś w bok. Widocznie jednak płeć przeciwna na niego działa.
-To tyle będę mógł w stanie Ci pewnie przekazać. I proszę, nie mów mi pan, tylko Tai. Nie jestem tak stary. Skoro życzenia twojej matki było takie, byś się nauczyła czarów, to przynajmniej na odpowiednią drogę skieruję.
Odchrząknął, spoglądając na nią. Rzucił ogryzek z jabłka w bok, ten potoczył się po podłodze, lądując gdzieś w kącie namiotu. Coś czuł, że to będzie ciężka przeprawa.
Ealasaid - 2019-08-03 22:22:10
Spojrzała na niego triumfująco dumna z osiągniętego celu. A więc ścieżka otwierała się przed nią na oścież. Oto stał przed nią młody mag, który zdecydował się udzielić jej pomocy. Czyżby była w czepku urodzona? Ani jej się śniło. Tak czy owak nie miała zamiaru kończyć swojej szopki. Szybko złapała go za rękę, zagajając:
- Dziękuję. Masz moje słowo, że dam z siebie wszystko. Otrzymałam stosowne wykształcenie. Potrafię czytać i pisać, znam się trochę na rachunkach i bądź co bądź mówię w trzech językach. Nasza współpraca będzie jak najbardziej... owocna. - Na ostatnie słowo postawiła dosyć mocny akcent, co zabrzmiało dosyć dwuznacznie. Możliwe, że nie miała na myśli jedynie sukcesów w kwestii nauki magii. Bogowie sami wiedzieli kiedy po raz ostatni wpuściła mężczyznę do swojej sypialni. Być może dlatego zachowywała się tak bardzo... kokieteryjnie. Niczym najprawdziwsza ladacznica. Lecz wszyscy wiedzą jak to jest w Fallathanie. Miecz szedł od zarania dziejów w parze z pochwą, jeszcze zanim Amarth stał się przeklętą krainą wiecznego mrozu i jeszcze zanim Aenaru zaczęli kroczyć ścieżkami tegoż kontynentu.
Właśnie wtedy zdała sobie sprawę, że chce być dzikim magiem. Że chce być silną, a jednocześnie niezależną kobietą. I że zdobędzie siłę bez względu na środki.
Tai Fujitora - 2019-08-03 22:31:39
Przekręcił nieco głowę i wysunął dłoń by przesunąć opuszkami palców po jej ręce. Uśmiechnął się pod nosem, spoglądając jej prosto w oczy.
-To muszę przyznać dosyć pokaźny wachlarz umiejętności jak na wędrowną aktorkę, łażącą za trupą. Ale cóż mnie o aktorstwie wiedzieć... Zacmokał, przesuwając dłoń dalej, ocierając palcami jej ramie. Więc nasza współpraca będzie jak najbardziej owocna. Zwłaszcza z takimi talentami.
Odetchnął głośno... Wiedział jak to bywa. Sam musiał nie raz iść na ugodę bądź robić "przysługi" w zamian za jakąkolwiek wiedzę. Większość osób przyjmowała pieniądze czy sztukę w ramach zapłaty... Jednak część wymagała czegoś więcej. Zwłaszcza, że był ładnym chłopaczkiem. I skończonym naiwniakiem. Uśmiechnął się pod nosem, kręcąc głową.
-No, zobaczymy. Na razie odpocznij. Rozgość się. Jesteś w końcu moim gościem, czyż nie?
Sam znowu się przeciągnął, a następnie położył plecami na dywanie, podkładając ręce pod głowę.
Ealasaid - 2019-08-03 22:58:20
Kiedy ją dotknął, zamruczała zadowolona. Właśnie do tego dążyła przez cały czas. Może zajęło jej to dosyć sporo czasu, ale koniec końców osiągnęła co chciała..
Wędrowna aktorka... Gdybyś wiedział... Była morderczynią. Była intrygantką. Nawet nie posiadała swojego własnego ciała. Gdybyś wiedział...
Zadowolało ją to, co mówił. Współpraca. Jak to dziwnie brzmiało. Z jej ust brzmiało to jak synonim usługi, z jego zaś jak barter. Coś za coś. Co mogła mu zatem zaoferować oprócz urody kobiety, której ciało przejęła? Zupełnie nic. Przeczytała trochę książek w życiu, lecz nie była w stanie zadowolić nikogo swoją wiedzą na ten temat. Towarzystwo? Wśród ludzi czuła się dziwnie, wolała naturę. Co zatem mogła jeszcze zaoferować oprócz zepsucia i chorego egoizmu? Nic.
Kiedy położył się na dywanie rozdziawiła usta zdziwiona jego zachowaniem. A więc po raz kolejny ją ignorował? Nie wiedziała co ze sobą zrobić. Podeszła doń odrobinę pokracznym krokiem, co by mu nie przeszkodzić w relaksie i położyła się obok.
- Potrafiłbyś stworzyć teraz nocne niebo na suficie? Niebo jakie widać w Irimgardzie... - spytała odrobinę speszona i zamilkła, czując, że wzbiera się na jej wspominki. Była zagubiona. Ale czy to czyniło ją kimś wyjątkowym? Otóż nie. Nie ma człowieka "niezagubionego" na żadnym świecie i w żadnym wymiarze. Albowiem los uwielbia z nas kpić. W każdym czasie i przestrzeni.